“ก่อนหน้านี้ เวลาชาวประมงในปากพูนจับสัตว์ทะเลมาได้ ก็มักจะเจอปลาตัวเล็กๆ อย่างปลาจวดหรือปลาดาบเงินติดมาด้วย เขาก็จะแยกพวกมันไปปล่อยลงทะเล เพราะปลาพวกนี้ขายไม่ได้ หรือถ้าขายก็จะได้ราคาไม่คุ้ม เพราะคนรับซื้อเขาจะเอาไปทำอาหารสัตว์
จนมีช่วงหนึ่งที่เศรษฐกิจในชุมชนซบเซา ชาวบ้านก็มาคุยกันว่าเราจะทำยังไงจะหาเงินเพิ่มได้ ก็เลยคิดถึงการเอาปลาตัวเล็กๆ มาแปรรูป เพราะคนแก่ๆ อย่างป้าและแม่บ้านในชุมชนมีกันหลายคน ส่วนมากอยู่บ้านไม่ได้ทำอะไร ถ้ารวมตัวกันมาแปรรูปอาหารทะเล นอกจากมีรายได้เพิ่มเข้ามา ยังได้เจอเพื่อน ได้มีอะไรทำด้วย
ทางกรมประมงจังหวัด และผู้ใหญ่กระจาย (กระจาย ชวาสิทธิ์ ผู้ใหญ่บ้านหมู่ 4 ตำบลปากพูน) ก็มาช่วยสนับสนุนเราเยอะ ทั้งการจัดหาอุปกรณ์ ตู้แช่ โรงอบพลังงานแสงอาทิตย์ และวิทยากรมาให้ความรู้ พวกป้าก็ลงแรง โดยรวมตัวกันที่แพคุณทักษิณ (ทักษิณ แสนเสนาะ) เพราะคุณทักษิณเขารับซื้อปลาจากชาวบ้านอยู่แล้ว ถ้ามีปลาตัวเล็กๆ ก็ส่งมาให้พวกป้าแปรรูปได้เลย
มีปลาอะไรบ้างหรอ… เยอะค่ะ ปลาแมว ปลาหางแข็ง ปลากุเลา ปลาจวด ปลาหมึก และกุ้ง ส่วนการแปรรูปก็มีหลากหลาย ถ้าอ้วนเนื้อเยอะก็เอาไปทำปลาหวาน ถ้าผอมเนื้อน้อยไปทำปลาเส้น ปลากระบอกเอาไปทำปลาแดดเดียว อย่างวันนี้ที่ป้าทำคือแล่ปลาจวดไปอบที่โรงเรือนเพื่อไปทำปลาเส้น ซึ่งก็ขึ้นอยู่แต่ละวันเลยว่าเราได้ปลาอะไรมา เป็นงานวันต่อวัน ทำเสร็จก็เข้าตู้แช่ส่งขาย
หลักๆ ก็มีกันอยู่ 5-6 คนค่ะ แบ่งหน้าที่กันทำเลย คนหนึ่งขอดเกล็ด อีกคนล้วงไส้ อีกคนแล่ ก็สลับกันทำ แม่บ้านบางคนมีภาระที่บ้าน ก็เอาปลากลับไปทำที่บ้านได้ ทำเสร็จก็มีคนมารับไป ก็เก็บในตู้แช่ที่แพของทางกลุ่มเราก่อน แล้วก็มาดูกันว่ามีลูกค้าสั่งไว้จำนวนเท่าไหร่บ้าง ซึ่งเราก็ขายช่องทางออนไลน์ด้วย ทุกวันนี้ทำไม่ทันขายค่ะ ออร์เดอร์เยอะ (ยิ้ม)
ทางกลุ่มมีร้านอาหารด้วยนะ เพราะพอมีลูกค้าติดใจ เราก็คิดว่าในเมื่อมีทั้งพื้นที่และมีแรงงานคนอยู่แล้ว ก็น่าจะเปิดเป็นร้านอาหารแบบจองโต๊ะเข้ามา เป็นอาหารพื้นบ้านที่นำวัตถุดิบจากปากพูนของเรามาทำ และก็มีอาหารทะเลแปรรูปที่พวกป้าทำเป็นอาหารเรียกน้ำย่อย นักท่องเที่ยวบางคนมาล่องเรือชมอุโมงค์ปลาโกงกาง เขาก็แวะมากินที่นี่
ป้ามาที่นี่ทุกวัน อยู่บ้านเฉยๆ แล้วป้าเฉา เดี๋ยวป่วยเอา มานั่งทำงานที่นี่ ได้ออกกำลังกาย มีรายได้ และมีเพื่อนคุยทั้งวัน ที่สำคัญ สิ่งที่เราทำตรงนี้ยังสามารถเป็นอาชีพต่อไปให้ลูกหลานชาวปากพูนด้วย พวกเขาจะได้ไม่ต้องออกจากบ้านไปทำงานที่ไหน”
ป้าแป้น-กัญยา สุวรรณรวลศรี
วิสาหกิจชุมชนกลุ่มแปรรูปอาหารทะเลปากพูน (ความสุขของชาวเล)
https://www.facebook.com/profile.php?id=100054930977507
ผมว่าวันนี้คนลำพูนพร้อม ตอนนี้คือต้องช่วยกัน ให้ไอเดียหรือเทคโนโลยีกับทุนทางวัฒนธรรมได้มาเจอกัน แล้วคนลำพูนเอาด้วย แบบนี้ก็จะเป็นประโยชน์ได้จริง ลำพูน เมืองเก่า 1,300 ปี ที่ต้องสร้างคนก่อนสร้างเมือง “เวลาคนพูดถึงลำพูนก็จะคิดถึงความเป็นเมืองเก่าที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 1,300 ปี ที่มีต้นทุนทางวัฒนธรรมทั้งโบราณสถาน ประเพณี และรากเหง้าที่สืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน…
ลำพูน และเมืองต่างๆ ไม่ได้ขาดศักยภาพ แต่ขาดระบบเชื่อมโยงที่จะเปลี่ยนศักยภาพให้เป็นการลงทุน หากใครติดตามการขับเคลื่อนเป้าหมายเมืองน่าอยู่ที่ชาญฉลาดของหน่วย บพท. มาต่อเนื่อง ปี 2569-2570 คือการดำเนินงานระยะที่ 3 โดยมี ฉัตรกุล ชื่นสุวรรณกุล ผู้อำนวยการสถาบันความร่วมมือเพื่อการพัฒนาเมือง สมาคมเทศบาลนครและเมือง และหัวหน้าโครงการการขับเคลื่อนเมืองต้นแบบเพื่อยกระดับเมืองน่าอยู่อย่างชาญฉลาด กับ 6 เมืองต้นแบบที่มีความพร้อม และสามารถยกระดับการทำงานสร้าง “รูปธรรม” เมืองน่าอยู่ที่อย่างชาญฉลาด…
จากหริภุญชัยถึง Semiconductorโจทย์ใหม่พาลำพูน สู่เมืองน่าอยู่ที่ชาญฉลาด เมื่อเอ่ยชื่อเมืองลำพูน ภาพแรกที่คนส่วนใหญ่นึกถึงคือเมืองเก่า "หริภุญชัย" อายุกว่า 1,300 ปี กับนิคมอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือ และ "ทางผ่าน" ระหว่างเชียงใหม่กับภาคเหนือตอนล่าง ราวสิบกว่าปีมานี้ ภาพเมืองวัฒนธรรมเริ่มชัดขึ้นผ่านเทศกาล "โคมแสนดวง"…
[ การบรรยายบทนำหลักสูตร : "ทิศทางการพัฒนาเมืองน่าอยู่อย่างชาญฉลาดบนฐานแนวคิดเมืองแห่งการเรียนรู้" กิจกรรมอบรมหลักสูตรการขับเคลื่อนเมืองแห่งการเรียนรู้ เพื่อมุ่งสู่เมืองน่าอยู่และชาญฉลาด Learning City Development Toward Smart and Livable Cities ภายใต้กรอบวิจัยโปรแกรมบ่มเพาะและเร่งรัดกระบวนการเพื่อมุ่งสู่เมืองน่าอยู่ที่ชาญฉลาด…
ขยะไม่ใช่แค่ของที่เราโยนทิ้งไป แต่ทุกชิ้นคือเงินงบประมาณของเมืองที่ต้องนำมาจัดการ ขยะเมืองเชียงใหม่ในวันนี้ “ต้องบอกก่อนว่าขยะของเมืองเชียงใหม่ในแต่ละวันมีปริมาณค่อนข้างมากนะครับ ยิ่งถ้านับทั้งจังหวัด ขยะที่นำไปฝังกลบจะอยู่ที่ราว 600 ตันต่อวัน แต่ถ้ามาดูเฉพาะในเขตเทศบาล ก็จะย่อส่วนลงมา อย่างเทศบาลนครเชียงใหม่จะมีขยะมากที่สุดเมื่อเทียบกับ อปท.อื่น ต่อวันก็จะอยู่ที่ราว ๆ 300…
พื้นที่กว่า 400 ไร่ของเรา เป็นพื้นที่สีเขียวมากกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ ทำหน้าที่เป็นปอดของเชียงใหม่ ดูดซับคาร์บอนได้หลายพันตันต่อปี อุทยานหลวงราชพฤกษ์ในฐานะพื้นที่เรียนรู้ “จริง ๆ ภารกิจหลักของอุทยานหลวงราชพฤกษ์ในวันนี้ คือการเป็น “พื้นที่แห่งการเรียนรู้”อุทยานแห่งนี้ได้รับพระราชทานนามจากในหลวงรัชกาลที่ 9…