●

[ ลำพูน จุดประกายความรู้ Semiconductor สู่หลักสูตรโรงเรียนเทศบาล ]
ดร.ภาคภูมิ ศรีธิมากุล
CEO บริษัท NTP Semiconductor จำกัด

Start
7 views
14 mins read

การศึกษาที่ดีที่สุดไม่ใช่การเติมน้ำใส่ถัง แต่คือการจุดไฟฝันและแรงบันดาลใจ

“ผมขอเล่าถึงที่ทำงานของผมก่อน เพื่อจะได้เห็นภาพว่าเรากำลังก้าวไปในทิศทางไหน บริษัทที่ผมทำงานชื่อ NTP Semiconductor เป็นบริษัทลูกของ NT หรือบริษัทโทรคมนาคมแห่งชาติ ตั้งขึ้นมาเพื่อบุกเบิกอุตสาหกรรม Semiconductor ในประเทศไทย เพราะเราเห็นว่าอุตสาหกรรมเทคโนโลยีมูลค่าสูงทั้งหมดในอนาคตมีพื้นฐานมาจากจุดเดียวกัน และนี่คือ Semiconductor คือโอกาสใหม่ของประเทศเรา

จากที่เราทำการบ้านเก็บข้อมูลมา เราพบว่าทั้งผู้ก่อตั้งบริษัท Semiconductor เกือบทั้งหมด ไม่ว่าจะในยุโรป อเมริกา และทั่วโลก ทุกคนต่างชี้กลับไปที่ไต้หวัน เพราะต่างเคยเป็นศิษย์เก่ามหาวิทยาลัย NYCU (National Yang Ming Chiao Tung) กันทั้งนั้น เราจึงมุ่งไปที่นั่น และขอเข้าไปนำเสนอว่าจะเป็นไปได้ไหมถ้าเราจะทำงานร่วมกัน และถ้าพูดถึงการเรียนการสอนจะเป็นไปได้ไหมที่จะเปิดสอนนอกประเทศ และผมก็พยายามเสนอว่าประเทศเรานี่แหละเหมาะสมที่สุด NYCU เขาก็ให้ข้อมูลมาว่า ที่เขามีหลักสูตรทั้งหมด 3 ระดับ คืออนุบาล–ม.6 หลักสูตรวิชาชีพ และปริญญา และเขามองว่าประเทศเราเพิ่งเริ่มต้น ดังนั้นควรเริ่มจาก K12 ก่อน ก็คือ ม.3 

ตอนนั้นที่ไปนำเสนอกับทาง NYCU ผมก็กำลังมองโรงเรียนที่อยากจะทดลองหลักสูตรนี้ พอผมได้มีโอกาสปรึกษากับทางคุณฉัตรกุล ชื่นสุวรรณกุล หัวหน้าโครงการ CIAP บพท. คุณฉัตรกุลก็เสนอว่าน่าจะลองนำหลักสูตรนี้มาใช้กับโรงเรียนเทศบาล โดยเริ่มกับเทศบาลและโรงเรียนที่มีความพร้อมก่อน จากนั้นผมได้มีโอกาสเข้าร่วมประชุมกับทางสมาคมเทศบาลนครและเมือง พอลงเวทีมา ท่านนายกฯ ประภัสท์ จากเทศบาลเมืองลำพูน ท่านเดินมาบอกว่าสนใจเรื่องนี้มาก และอยากทำเรื่องนี้ 

NYCU ส่งทีม 5 คน ทั้งศาสตราจารย์ นักศึกษา และดอกเตอร์ที่ทำงานในอุตสาหกรรมมาสอนหลักสูตรนำร่องที่โรงเรียนเทศบาลประตูลี้ แล้วทีมก็กลับไปรายงานว่าเด็กไทยตั้งใจเรียนจริง ไต้หวันจึงยอมถ่ายทอดให้ ซึ่งเขาไม่เคยทำกับประเทศไหน จากนั้นคณะนายกฯ ไปดูงานที่ไต้หวันเมื่อวันที่ 19–22 สิงหาคม 2569 ตั้งแต่โรงเรียน มหาวิทยาลัย บริษัทออกแบบและผลิตชิป ไปจนถึงเมืองเกาสงที่พลิกจากเมืองท่าเรือเก่ามาเป็นเมือง Semiconductor ทุกคนจึงเห็นภาพตรงกันว่าเราจะเดินหน้าไปสู่ปลายทางร่วมกันอย่างไร”

50 นาทีที่จุดไฟ กับการเรียนรู้ด้วยตัวเอง

“ครูมักถามว่าต้องรื้อตารางสอนทั้งสัปดาห์ไหม ผมบอกว่าไม่ต้อง ขอแบบค่อยเป็นค่อยไป เอาแค่ 1 คาบต่อสัปดาห์ ไม่ต้องมีคอมพิวเตอร์ในห้อง ไม่ต้องเปลี่ยนห้องเรียนใหม่ ขอแค่ครูใช้ 50 นาทีนั้น จุดไฟบันดาลใจให้เด็ก ๆ ได้รู้สึกสนใจ AI กับ Semiconductor และทำให้เขาเห็นว่าศาสตร์นี้ไม่ได้ยาก ผมขอแค่นี้พอแล้ว 

สมมุติสัปดาห์นี้คุยเรื่องเซนเซอร์ไจโรสโคป ครูแค่เล่าว่ามันทำงานอย่างไร ใช้กับโดรนได้อย่างไร แล้วถามว่าเราจะสร้างเกมใน Scratch จากวิธีคิดนี้ได้อย่างไร ทั้งสัปดาห์เด็กไปลองทำเอง หลังเลิกเรียน พักกลางวัน หรือเสาร์อาทิตย์ก็ได้ สัปดาห์ถัดไปกลับมาโชว์ผลงาน เด็ก 30 คนได้เห็นทั้งไอเดียของเพื่อน และของตนเอง หลังจากนั้นงานของเด็ก ๆ ก็จะค่อย ๆ ดีขึ้นเพราะเป็นการเรียนรู้ร่วมกัน นี่คือ Sharing Knowledge และ Self-Paced Learning โดยไม่กระทบระบบการเรียนการสอนแบบราชการที่เราใช้กันอยู่

ที่เหนือกว่าคือ เราฝัง AI Agent ไว้ในแพลตฟอร์ม เด็กสงสัยอะไรไม่ต้องรอถามครู ถามที่หน้าจอได้เลย ครูจึงเปลี่ยนจากผู้สอนหน้าห้อง ไปเป็น 3 บทบาท คือ Conductor ผู้กำกับการเรียนรู้ Consultant ผู้ให้คำปรึกษาเด็กแต่ละคน และ Motivator ผู้กระตุ้นให้อยากเรียน”

เรียนที่ลำพูน บินไปต่อได้เลย

“ช่วงนี้ถึงมีนาคมปีหน้า คือระยะการทำงานของโครงการที่เราเรียกว่า ช่วงจุดไฟให้ติด ทางไต้หวันแนะนำว่าสิ่งแรกที่ต้องทำคือสร้างศูนย์การเรียนรู้แบบมิวเซียม ให้คนลำพูนมาดู พอดูแล้วเห็นว่าไม่ยาก ก็จะอยากเรียน เด็กมีโรงเรียนเทศบาลรองรับ ผู้ใหญ่มีหลักสูตรวิชาชีพรองรับ แล้วก็เปิดสอบมาตรฐานของ NYCU เมื่อผ่านแล้ว บริษัทในอุตสาหกรรม Semiconductor ของไต้หวันพร้อมรับเข้าทำงาน จากไอเดียแบบนี้ผมได้เสนอท่านนายกฯ ให้นำหลักสูตรวิชาชีพ 3 ปีของ NYCU มาตั้งที่เทศบาล สอน AI Semiconductor เฉพาะทาง คาดว่าเริ่มได้ภายในปีหน้า ใครจบแล้วทำงานได้เลย ใครอยากต่อปริญญาตรี เราเจรจาให้เรียน Pre-college ที่ไทย 2 ปี แล้วไปต่อที่ไต้หวันอีก 2 ปี จบปริญญาตรีจาก NYCU เด็กไม่ต้องเข้ากรุงเทพฯ ก่อน จากลำพูนก็บินไปต่างประเทศได้เลย

สุดท้าย ผมอยากย้ำว่าเทคโนโลยีเป็นแค่เครื่องมือ เมืองของเราจะพัฒนาจนประสบความสำเร็จได้ต้องมีสิ่งสำคัญ 3 อย่าง คือ 1.อุตสาหกรรมใหม่ที่มูลค่าสูง 2.คนที่มีทักษะรองรับกับอุตสาหกรรมนั้น ๆ และ 3.การเป็นเมืองน่าอยู่ ถ้าลำพูนพร้อม และสร้างสิ่งเหล่านี้ได้ คนลำพูนที่เคยไปอยู่กรุงเทพฯ ก็จะกลับมา เพราะพ่อแม่ บ้าน และงานของเขาอยู่ที่นี่ นี่แหละเมืองน่าอยู่ที่มีความสุข”